Το πρόσφατο αποτέλεσμα του πειράματος Opera που προτείνει μία πιθανή υπερφωτεινή κίνηση των νετρίνων παραγόμενη στο CERN και προωθημένη υπόγεια στη σπηλιά του Gran Sasso στην κεντρική Ιταλία, αύξησε την περιέργια του Tamburini. Μαζί με τον Marco Laveder, ένα συνεργάτη μας από το τμήμα της φυσικής του πανεπιστημίου της Πάντοβας, ο Tamburini, έγραψε πρόσφατα ένα ενδιαφέρον άρθρο στο οποίο εξηγεί πως η θεωρία της σχετικότητας του Αϊνστάιν δεν πρέπει να αμφισβητηθεί από τη νέα μέτρηση : Αντί αυτού το δεδομένο πως τα νετρίνα μπορούν να εμφανίσουν μία φανερή υπερφωτεινή κίνηση είναι έμφυτο στη θεωρία που έγραψε ήδη το 1932 ο Ettore Majorana, ο ταλαντούχος και μυστηριώδης Ιταλός φυσικός , ο οποίος εξαφανίστηκε λίγο μετά, πιθανώς για να ζήσει στη Νότια Αμερική με ψευδή ταυτότητα.

Το άρθρο του Tamburini και του Laveder (το οποίο μπορείτε να κατεβάσετε από το Arxiv), εξηγεί πώς μία ψευδή παράμετρος “εικονικής μάζας” στη λύση των εξισώσεων του Majorana για τη διάδοση των νετρίνων μπορεί να είναι υπεύθυνη για την παρατηρημένη υπερφωτεινή κίνηση των νετρίνων σε ένα πυκνό υλικό.

Συγκεκριμένα, οι συγγραφείς ξεκινούν από την υπόθεση πως η παρατηρούμενη υπερφωτεινή ταχύτητα των νετρίνων μπορεί να προέρχεται από υλικές επιρροές, και υπολογίζουν την πραγματική εικονική μάζα που αντιστοιχεί στο καθένα από τις πειραματικές μετρήσεις.

Αυτό που βρίσκω ενδιαφέρον είναι πως ο Tamburini και ο Laveder δεν σταματούν να συζητούν τη θεωρητική ερμηνεία της υποτειθέμενης υπερφωτεινής κίνησης, αλλά εξετάζοντας βάζουν την υπόθεσή τους συγκρίνοντας γνωστές μετρήσεις της ταχύτητας του νετρίνου σε ένα γράφημα, όπου η εικονική μάζα υπολογίζεται από την ενέργεια των νετρίνων και την απόσταση που έχουν ταξιδέψει σε ένα πυκνό υλικό. Τα δεδομένα δείχνουν μίο πολύ γραμμική συμπεριφορά, που μπορεί να αποτελέσει μία εξήγηση του αποτελέσματος του πειράματος Opera :

Όπως συμβαίνει κάποιες φορές, τα αποτελέσματα δεν προσφέρουν περισσότερες πληροφορίες από αυτές που δημοσιεύτηκαν την  προηγούμενη φορά. Οι αναλύσεις δε βελτιώθηκαν και τα πρόσθετα δεδομένα έδειξαν μια στατιστική διακύμανση η οποία δεν επέτρεψε να διατηρηθεί ένα μεγαλύτερο διάστημα αποκλεισμού.

Παρακάτω μπορείτε να δείτε τα νέα αποτελέσματα, σ’ένα γράφημα που εδώ και αρκετό καιρό μου αρέσει να αποκαλώ “Brazil band plot”. Το γράφημα δείχνει το όριο της συχνότητας παραγωγής σε σχέση με τη μάζα του μποζονίου. Η Συχνότητα, όπως συνηθίζεται, είναι σχετική της παραγωγής του Στάνταρ Μοντέλου. Γι’αυτό, οι μάζες που το όριο τους είναι κάτω από τη γραμμή με την ένδειξη “1″ αποκλείονται.

Το αποτέλεσμα είναι πως το Higgs μποζόνιο αποκλείεται στο διάστημα 158/173 GeV. Προηγουμένως, ο Τevatron είχε αποκλείσει το διάστημα 158/175 GeV, χρησιμοποιόντας 20 τις εκατό λιγότερα δεδωμένα.

Για περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να διαβάσετε ένα άλλο άρθρο στο Αγγλικό μου μπλογκ .

Δεδομένου ότι ήθελα να δώσω έμφαση στα αποτελέσματα των πειραμάτων, επέλεξα ένα πολύ δυνατό τίτλο στο ποστ μου, προσέχοντας ωστόσο να είναι σωστός. Γι’αυτό, έπαιξα λίγο με την Αγγλική γραμματική, λέγοντας πως τα πειράματα του LHC “excluded SUSY theories” (απέκλεισαν τις θεωρίες SUSY). Αυτό είναι σωστό: πραγματικά μερικές θεωρίες απεκλείστηκαν.

Κάποιοι επισκέπτες σχολίασαν το ποστ μου, κρίνοντας αυστηρά τον τίτλο. Παρ’ολο που εγώ εξήγησα τους λόγους για τους οποίους νομίζω πως έχω δίκιο, άρχισε μια μεγάλη συζήτηση.

Υπάρχουν και θεωρητικοί φυσικοί που χρησιμοποιούν το χρόνο τους για πιο σημαντικά πράγματα. Δυο από αυτούς χρησιμοποίησαν τα αποτελέσματα του LHC για να κατανοήσουν περισσότερο  τις παράμετρους της Υπερσυμμετρίας, και κατάφεραν να δημοσιεύσουν δυο ενδιαφέροντα άρθρα.

Ο ένας είναι o Sven Heinemeyer, και ο άλλος είναι o Ben Allanach. Τα άρθρα τους βρίσκονταν εδώ και εδώ. Καλό διάβασμα!

Γενικά δεν αισθάνομαι διαφορετικός, ας πούμε, απ’ ότι 15 χρόνια πριν. Θεωρούμαι τυχερός γιατί είμαι υγιής. Δεν χρειάστηκε να κοιμηθώ σε νοσοκομείο ούτε καν για μια νύχτα. Θα σας ανάφέρω μια λίστα  με εκείνα τα μικρά προβλήματα υγείας που είχα στη ζωή μου, αλλά θέλω προηγουμένως να σημειώσω πως αυτή η λίστα θα είναι σίγουρα μικρή.

Παρόλ’ αυτά γνωρίζω πως αυτό θ’ αλλάξει. Στην ηλικία των 45 ετών, ζείς την περίοδο εκείνη, όπου μερικές από τις φυσικές σου ικανότητες μειώνονται με πολύ πιο γρήγορο ρυθμό, από αυτόν που μειωνόταν 20 χρόνια πριν. Μία από τις πιό κοινές αλλαγές που αφορά στην ηλικία μου είναι η μείωση της ικανότητας εστίασης σε μικρή απόσταση : η πρεσβυωπία, απώλεια της ελαστικότητας του κρυσταλλοειδούς φακού του ματιού, αλλά και  αύξηση της διαμέτρου του. Μόλις τώρα αρχίζω να αντιλαμβάνομαι τα πρώτα συμπτώματα.

Η πρεσβυωπία δεν με ανησυχεί- ένα ζευγάρι γυαλιά  θα λύσει το πρόβλημα. Άλλες αλλαγές είναι περισσότερο ενοχλητικές. Είναι δυσκολότερο να σε κοιμηθείς, δυσκολότερο να κρατηθείς σε φόρμα, και γενικά σημειωτέα είναι η φθορά από αισθητικής απόψεως. Ριτίδες, γκρίζα μαλλιά, αλλαγές του δέρματος, αδυναμία και απώλεια μαλλιών κτλ

Δεν είμαι απαλλαγμένος από κάτι από τα ανωτέρω και δεν αισθάνομαι πως θεωρούμαι “άσχημος” τώρα πια…Αντιθέτως αισθάνομαι τυχερός που ανήκω στην κατηγορία εκείνη των ανθρώπων που παραμένουν ελκυστικοί και θελκτικοί ακόμα και στην ώριμη ηλικία, χάρη στην εσωτερική τους ομορφιά και στη νοημοσύνη τους.

Αυτό που έχει πραγματικά σημασία για εμένα είναι πως, παρ’ όλα αυτά, εγώ αισθάνομαι πωε είμαι ο ίδιος άνθρωπος που ήμουν 30 χρόνια πριν : Είμαι στ’ αλήθεια νέος στην καρδιά. Δεν βλέπω μεγάλες αλλαγές στο πως αντιμετωπίζω τον κόσμο, με το τι με συναρπάζει, και ακόμη περισσότερο στο πόσο τολμηρά και μοιρολατρικά βλέπω τη ζωή. Ακόμα θεωρώ τη ζωή ένα παιχνίδι, που ακόμα παίζω για να το χαρώ και όχι για να κερδίσω κάτι. Το έπαθλο, δεν σου δίνεται στο τέλος της ζωής σου, αλλά είναι η ίδια σου η ζωή και τα βιώματά σου εώς το τέλος.

Ένα όμορφο ποίημα που ήρθε στο μυαλό μου – Ιθάκη – γραμμένο το 1911 από τον Κωνσταντίνο Καβάφη, επιτρέψτε μου να το επικολλήσω εδώ.

Σα βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη,
να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος,
γεμάτος περιπέτειες, γεμάτος γνώσεις.
Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,
τον θυμωμένο Ποσειδώνα μη φοβάσαι,
τέτοια στον δρόμο σου ποτέ σου δεν θα βρεις,
αν μέν’ η σκέψις σου υψηλή, αν εκλεκτή
συγκίνησις το πνεύμα και το σώμα σου αγγίζει.
Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,
τον άγριο Ποσειδώνα δεν θα συναντήσεις,
αν δεν τους κουβανείς μες στην ψυχή σου,
αν η ψυχή σου δεν τους στήνει εμπρός σου.

Να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος.
Πολλά τα καλοκαιρινά πρωιά να είναι
που με τι ευχαρίστησι, με τι χαρά
θα μπαίνεις σε λιμένας πρωτοειδωμένους·
να σταματήσεις σ’ εμπορεία Φοινικικά,
και τες καλές πραγμάτειες ν’ αποκτήσεις,
σεντέφια και κοράλλια, κεχριμπάρια κ’ έβενους,
και ηδονικά μυρωδικά κάθε λογής,
όσο μπορείς πιο άφθονα ηδονικά μυρωδικά·
σε πόλεις Aιγυπτιακές πολλές να πας,
να μάθεις και να μάθεις απ’ τους σπουδασμένους.

Πάντα στον νου σου νάχεις την Ιθάκη.
Το φθάσιμον εκεί είν’ ο προορισμός σου.
Aλλά μη βιάζεις το ταξείδι διόλου.
Καλλίτερα χρόνια πολλά να διαρκέσει·
και γέρος πια ν’ αράξεις στο νησί,
πλούσιος με όσα κέρδισες στον δρόμο,
μη προσδοκώντας πλούτη να σε δώσει η Ιθάκη.

Η Ιθάκη σ’ έδωσε τ’ ωραίο ταξείδι.
Χωρίς αυτήν δεν θάβγαινες στον δρόμο.
Άλλα δεν έχει να σε δώσει πια.

Κι αν πτωχική την βρεις, η Ιθάκη δεν σε γέλασε.
Έτσι σοφός που έγινες, με τόση πείρα,
ήδη θα το κατάλαβες η Ιθάκες τι σημαίνουν.

Προηγουμένως για το 2012 είχε προβλευτεί μία διακοπή μεγάλης διάρκειας, για να ενισχύσουν την εγκατάσταση του LHC με συστήματα που θα αποκλείσουν ενδεχόμενα ατυχήματα στο μέλλον όπως εκείνο που συνέβηκε το Σεπτέμβριο του 2008. Η πιθανότητα πως το  ATLAS και το CMS θα λάμβαναν μόνο περίπου ένα αντίστροφο  femtobarn συγκρούσεων πρωτονίων-πρωτονίων το 2011, και μετά θα παρέμεναν στάσιμα εώς το τέλος του 2013, ήταν αρκετά απογοητευτική για τα πειράματα. Σε αυτή τη περίπτωση το ATLAS και το CMS θα είχαν μία σημαντική πιθανότητα να χάσουν την ανακάλυψη του  μποζονίου Higgs με τα ανεπαρκή δεδομένα, και να είναι καταδικασμένα να μείνουν στην άκρη ενώ το  Tevatron, τρέχοντας με ολόκληρή του τηδύναμη, θα συνεχίζει να πλησιάζει στις πρώτες ενδείξεις του άπιαστου μποζονίου.

Κάτι τέτοιο δεν είναι πια δυνατό, για δύο λόγους.

Πρώτα πρώτα ακούστηκαν τα νέα πως το Tevatron επιτέλους θα κλείσει για πάντα στο τέλος του 2011, μετά από μία θαυμάσια καριέρα 25 ετών. Αυτό σημαίνει πως το CDF και το DZERO πειράματα δεν θα μπορέσουν να παρατηρήσουν μία πρώτη νύξη του  Higgs, ακόμα και στην καλύτερη περίπτωση. Σημειώστε πως παρόλ΄ αυτά που γνωρίζουν ήδη όλοι σήμερα -δηλαδή πως ένα Higgs μποζόνιο μιας ελαφρυάς μάζας είναι πιο δύσκολο να ανακαλυφτεί  στο LHC από ότι στο Tevatron- ακόμα και για τα πειράματα στο Tevatron οι πιο εύκολες μάζες του Στάνταρ Μοντέλου  Higgs είναι 165 GeV, όπως συμβαίνει στο LHC. Αυτό οφείλεται στη καθαρή και συνεχή διάσπαση του Higgs σε ένα ζευγάρι W μποζονίων,  που έχει την υψηλότερη συχνότητα όταν ή μάζα του Higgs είναι μόλις πάνω από το διπλάσιο της μάζας του W.

10 αντίστροφα femtobarns ανά πείραμα θα μπορούσαν να είχαν αρκέσει στα δυο πειράματα του  Tevatron να λάβουν μία 3σ ένδειξη για ένα 165 GeV Higgs, αλλά το πρόβλημα είναι πως εκείνη η μάζα έχει ήδη αποκλειστεί, στο 95% εμπιστευτικό επίπεδο, από την ανάλυση των πρώτων 6 αντιστρόφων δεδομένων που συλλέχτηκαν. Αυτό σημαίνει πως τα νεότερα δεδομένα που δεν αναλύθηκαν ακόμα πρέπει πρώτα να γεμίζουν το κενό του σήματος των προηγούμενων δεδομένων, πριν να ληφθεί μία σημαντική  ένδειξη με τα συνολικά δεδομένα. Αυτό φαίνεται απίθανο.

7 TeV, μερικά αντίστροφα femtobarns

Τώρα, η δέυτερη είδηση -αυτή που θα αναφέρω σήμερα- είναι πως το LHC θα συνεχίσει να λειτουργεί κατά τη διάρκεια του 2012, αυξάνοντας όσο το δυνατό περισσότερο τη στιγμίαια φωτεινότητα των δεσμών. Αυτό σημαίνει πως ενώ στο τέλος του 2011 το CMS και το ATLAS  θα μπορούσαν να έχουν μόνο ένα αντίστροφο femtobarn συγκρούσεων με το οποίο να παίζουν, στο τέλος του 2012 είναι λογικό να περιμένουμε τουλάχιστον πέντε φορές περισσότερα δεδομένα. Και αυτό, τελικά, θα επιτρέψει τα   πειράματα του CERN να βρούν το Higgs.

Αυτό το συμπέρασμα προέρχεται από μια νέα ανάλυση που παρήχθη στα πειράματα του LHC για το συνέδριο στο Chamonix. Σημειώστε πως πριν από το συνέδριο εκείνο όλοι ήταν σίγουροι πως η απόφαση θα ήταν να λειτουργήσει στην υψηλότερη ενέργεια των 8 TeV, δηλ. 4 TeV ανά δέσμη. Η πιο προσεκτική απόφαση που λήφθηκε την προηγούμενη εβδομάδα μπορεί να απογοητεύσει κάποιους  -στα 7 TeV πολλά νέα φυσικά σενάρια προβλέπουν σημαντικά χαμηλότερες συχνότητες παραγωγής και γι’αυτό είναι δυσκολότερα να ανακαλυπτούν- αλλά αυτή είναι μία σοφή επιλογή από τη διαχείριση, κατά τη γνόμη μου.

Το θέμα αυτό ξεκαθαρίστηκε από τον Myers στην περιληπτική ομιλία. Η περίπτωση ενός νέου ατύχηματος παρόμοιο με αυτό που συνέβη το Σεπτέμβριο 2008 δεν είναι μηδενική: αυξάνεται με το χρόνο, και αυξάνεται ακόμα πιο γρήγορα με την ενέργεια των δεσμών. Αυτό οφείλεται στο ότι μία μεγαλύτερη ενέργεια δεσμών απαιτεί υψηλότερα ρεύματα στους δίπολους μαγνήτες, και αυτά αυξάνουν την πιθανότητα της καταστολής τους -η προϋπόθεση μιάς πιθανής πτώσης της αντίστασης σαν εκείνη που προκάλεσε την έκρηξη τον 9/2008.

Για την λειτουργεία στα 7 TeV, οι πιθανότητες ενός ατυχήματος φαινονται να είναι μηδαμινές, αλλά για την λειτουργεία στα 8 TeV δεν είναι έτσι πια, παρολο που παραμένουν πολύ μικρές. Ένα νέο ατύχημα δεν θα προκαλούσε τόση ζημιά όσο το προηγούμενο, αλλά θα προκαλούσε σε κάθε περίπτωση μία διακοπή 8/10 μηνών, και περισσότερο μια σημαντική, απαράδεκτη δισφήμησης του CERN. Η ανάλυση του ρίσκου εκτίμησε το ρίσκο ως “μέτριο”, και οι απολαβές της ανώτερης φτασμένης φυσικής βρέθηκε να είναι ανεπαρκής να αποδείξουν μία τέτοια δράση.

Η παράταση μέχρι το 2014 θα είχε παράγει εξι περισσότερα  inverse femtobarns δεδομένων στα δύο πειράματα CDF και DZERO. Πρόσφατα είχαν δημοσιευτεί μερικά άρθρα και άλλα κείμενα από γνωστούς φυσικούς που συμμετέχουν στα δυο πειράματα για να εξηγήσουν πόσο σημαντικό θα ήταν να συλλεχθούν περισσότερα δεδομένα στο Tevatron. Η ιδέα ήταν πως ανεξάρτητα από την λειτουργία του LHC και των αποτελεσμάτων του, η επιστημονική σημασία εκείνων των δεδομένων θα ήταν μεγάλη. Πολλοί αναφέρθηκαν στη συμπληρωματικότητα των δύο συγκρουστήρων, άλλοι υπέδειξαν πως το Higgs μποζόνιο θα μπορούσε να βρεθεί νωρίτερα στα πειράματα του Fermilab αν η μάζα του ήταν μικρή. Όλα αυτά δεν χρησίμευσαν σε τίποτα αφού δεν υπήρχε το οικονομικό υπόβαθρο.

Ακόμα και αν συμμετέχω στη συνεργασία του CDF, νομίζω πως το  Tevatron είχε ήδη μια θαυμάσια επιτυχία στα 25 χρόνια της λειτουργίας του,  αλλά η διαφορά ανάμεσα στα 10 και 16 inverse femtobarns δεδομένων (δηλαδή τα δεδομένα που θα συλλεχθούν μέχρι το τέλος του 2011 ή το 2014) δεν είναι πολύ μεγάλη, και επιπλέον νομίζω πως το  LHC θα καταφέρει να βελτιώσει όλες τις μετρήσεις του  Tevatron σε μερικά χρόνια. Η εξέληξη της επιστήμης δεν θα επιβραδυνθεί.

Στο σχεδιάγραμμα παρακάτω μπορείτε να παρατηρήσετε την ιστορία του Tevatron από την αρχή των συγκρούσεων πρωτονίων αντιπωτονίων από το 1985 μέχρι σήμερα. Στον κάθετο άξονα αναφέρεται η instantaneous luminosity των περιόδων της συλλογής δεδομένων. Ένα αξιοθαύμαστο σχέδιο!

Τα δεδομένα που αναλύθηκαν για να βγάλουν αυτά τα αποτελέσματα  είναι τα 6 inverse femtobarns. Ένα μικρότερο σήμα είχε δημοσιευτεί πέρυσι έχοντας λιγότερο από μισά δεδομένα, όταν η σημασία ήταν μόνο 3.8 standard deviations. Παρ’ όλο που το νέο σημα φαίνεται να είναι στιβαρό, τα 5σ υπολογίστηκαν υποθέτοντας πως το φόντο συμπεριφέρεται με μια φόρμα του phase space, κάτι που παράγει κάτω από το νέο σήμα λιγότερο προβλεπόμενο φόντο  από εκείνο το οποίο είχαν προβλέψει στη προηγούμενη ανάλυση. Πράγματι η προηγούμενη ανάλυση χρησιμοποίησε ενα επίπεδο φόντο για τον υπολογισμό της στατιστικής σημασίας, κάτι που μπορεί να φαίνεται πιο φρόνιμο (Παρατηρείστε πως και το παλιό σχέδιο δείχνει ενα phase space  φόντο, μόνο για λόγους αναπαράστασης).

Δεδομένου ότι τα αποτελέσματα και των δύο αναλύσεων έχουν δημοσιευτεί, οποιοσδήποτε μπορεί να αφαιρέσει τα παλιά δεδομένα (αυτά που φαίνονται στο πλάι) από τα νέα, βρίσκοντας έτσι προς έκπληξή του ένα ενδιαφέρον αποτέλεσμα: το σήμα δεν είναι τόσο στιβαρό στα νέα δεδομένα.

Όπως πάντα, οι πιο ανήσυχοι ανάμεσά μας θα πρέπει να περιμένουμε περισσότερα δεδομένα για να πιστούμε γι’ αυτό το σήμα.

Το φως, όπως το βιώνουμε στην καθημερινή μας ζωή, συμπεριφέρεται σαν ενα συνεχές κύμα· αλλά το φώς στον κόσμο των κβάντων περιγράφεται καλύτερα από μεμονομένα σωματίδια. Εξαρτάται από το πόσο οικεία σας ειναι η παλαιά ετοιμολογία και με άλλους τομείς της φυσικής, μπορείτε να τα αποκαλέσετε  “πακέτα κυμάτων”, “κβάντα φωτός”, “ακτίνες γάμα”, ή “φωτόνια”.

Τα φωτόνια παράγονται από ηλεκτρομαγνητικές αντιδράσεις μεταξύ των κουάρκς και των αντικουάρκς, αλλά δεν αποτελούν τα μόνα προϊόντα· συνοδεύονται από πολλά άλλα σωματίδια, κάτι που δυσκολεύει την ανακάλυψή τους. Παρ’ολα αυτά, τα πειράματα στο LHC κατασκευάστηκαν με ιδιαίτερη προσοχή στη μέτρηση τους, γιατί τα ζευγάρια φωτονίων υψηλής ενέργειας  θα μπορούσαν να σχηματίσουν το πιο υποσχόμενο σήμα ενός ελαφριού Ηιγγς μποζονίου.

Μέσα στο ATLAS τα φωτόνια που ανακαλύπτονται μετρούνται από τους ηλεκτρομαγνητικούς χειμάρους που δημιουργούν στο  θερμιδόμετρο. Άλλα σωματίδια που παράγουν παρόμοια σήματα μπορούν να ξεχωρίσουν από τα φωτόνια γιατί παρουσιάζουν διαφορετικά χαρακτηριστικά. Για παράδειγμα, τα ηλεκτρόνια παράγουν μια δέσμη στην αίθουσα εντοπισμού ενώ τα ουδέτερα πιόνια δεν αφήνουν δέσμες παρά μόνο καταθέτουν διαφορετική ενέργεια στο θερμιδόμετρο.

Το ATLAS μέτρησε την συχνότητα των φωτονίων που ανακαλύφτηκαν, χωρίζοντάς τα σύμφωνα με την ενέργειά τους. Η συχνότητά τους συμφωνεί με τις προβλέψεις των  θεωρητικών μοντέλων, που υπολογίστικαν με ακρίβεια του NLO. Μπορείτε να δείτε τη σύγκριση στο σχεδιάγραμμα παράκάτω.

Περισσότερες λεπτομέρειες για την ανάλυση μπορούν να βρεθούν στο άρθρο που δημοσιεύτηκε χθές στο arxiv.

Η λειτουργία του Tevatron προτάθηκε να συνεχιστεί εώς το 2014, κάτι το οποίο θα επιτρέψει στα δυο πειράματά του να συλλέξουν μέχρι και 16 inverse femtobarns συγκρούσεις πρωτονίων αντιπρωτονίων, σε αντίθεση με 10 μονάχα που θα συλλέξουν αν σταματήσουν όπως προέβλεψαν στο τέλος του 2011. Συζητήσεις για τα υπέρ και τα κατά αυτής της παράτασης συνεχίστηκαν για μικρό χρονικό διάστημα και φαίνεται πως δε θα τελειώσουν σύντομα.

Υπάρχουν όλα τα συστατικά για μια θερμή συζήτηση : ο διαγωνισμός της Ευρώπης εναντίον των ΗΠΑ, το μέλλον του  HEP, η προσπάθεια για τους χρηματικούς πόρους, και για το ποιός θα δει το Higgs πρώτος.

Φαίνεται πως το θέμα έχει να κάνει με το ότι τα χρήματα που ξοδεύτηκαν για την παράταση αξίζουν τα επιπλέον αποτελέσματα τισ φυσικής ; αλλά στην πραγματικότητα υπάρχουν και άλλοι λόγοι. Θα αφήσουμε το θέμα στην άκρη προς το παρόν, γιατί θέλω να χρησιμοποιήσω αυτές τις γραμμές για να συζητήσω τα αποτελέσματα που περιέχονται σε ενα πολύ ενδιαφέρον νέο άρθρο, που στην πραγματικότητα διευθύνει το ζήτημα για το πώς μπορούν να βοηθήσουν αυτά τα επιπλέον 6 inverse femtobarns την κατανόησή μας της μικρότερης υπερσυμμετρικής παράτασης του στάνταρ μοντέλου (MSSM).

Το άρθρο (1011.5304v1) υπογράφουν πολύ γνωστοί φαινομενολόγοι: Marcela Carena, Sven Heinemeyer, Patrick Draper, Tao Liu, Carlos Wagner, και Georg Weiglein. Αυτοί είναι διάσημοι ειδήμωνες του MSSM και γι’αυτό θα ήταν φρόνιμο να  ακούμε αυτό που έχουν να μας πούν. Η δουλειά τους φέρει τον γενικό τίτλο  “Probing the Higgs Sector of High-Scale SUSY-Breaking Models at the Tevatron“, αλλά στην ουσία θέλει να αναφερθεί στη παράταση του  Tevatron, όπως φαίνεται ξεκάθαρα απο τη σύνοψη:

“In this note we investigate the reach of the Tevatron collider for the MSSM Higgs sector parameter space associated with a variety of high-scale minimal models of supersymmetry (SUSY)-breaking [...] We find that the Tevatron can provide strong constraints on these models via Higgs boson searches. Considering a simple projection for the efficiency improvements in the Tevatron analyses, we find that with an integrated luminosity of 16 fb-1 per detector and an efficiency improvement of 20% compared to the present situation, these models could be probed essentially over their entire ranges of validity [...].”

Το άρθρο είναι ενα αρκετά τεχνικό, ένα κείμενο 14ων σελίδων, και δεν μπορώ να σηζητήσω τις λεπτομέριές του εδώ, ειδικά λόγο της μεγάλης ποικιλίας των μοντέλων που αναφέρονται κατά τον προσδιορισμό του “high-scale SUSY”. Τέλος θέλω μονάχα να καλωσορίσω αυτό το άρθρο σαν μια ειληκρινή προσπάθεια στη πρόβλεψη αυτού που μελλοντικά θα γνωρίζουμε για τον τομέα του Higgs στην  SUSY από το Tevatron μέσα στα επόμενα χρόνια. Νομίζω πως τα αποτελέσματά του ισχύουν, ακόμα και αν θα είχα προτιμήσει μια πιο βαθιά έρευνα λιγότερων οπτιμιστικών  σεναριών, και μια σύγκριση με την έκταση του LHC.

Μη με παρεξηγήσετε εδώ : εγώ θα είμαι πολύ χαρούμενος αν βρεθούν τα επιπλέον 150 εκατομμύρια δολλάρια (ας πούμε, ο Bill Gates σε μια καλή του μέρα θα μπορούσε να αποφασίσει να μας βοηθάει!), αλλά εμείς πρέπει να μην εκπέμπουμε υπεροπτιμιστικές αξιώσεις έτσι ώστε να δυναμώσουμε τα χέρια των ευεργετών. Εμείς έχουμε το νέο μας παιχνίδι ήδη (και λέγοντας “εμείς” τώρα εννοώ τους φυσικούς των σωματιδίων σαν μια ολόκληρη παγκόσμια κοινότητα), το LHC. Με το LHC θα καταφέρουμε να παράγουμε νέες ανακαλύψεις και έρευνες βασικής φυσικής για 20 περισσότερα χρόνια. Γιατί να επικεντροθούμε στο 2014 και σε απίθανες αξιώσεις ;

Ο Γεώργιο Παρίζι είναι ενας πολύ γνωστός Ιταλός θεωρητικός φυσικός των σωματιδίων. Ο Παρίζι γεννήθηκε στη Ρώμη το 1948. Μετά το δίπλωμά του υπό την επίβλεψη του Nicola Cabibbo με μια εργασία στο Higgs μποζόνιο, ο Παρίζι εργάστηκε σε πολλούς τομείς της μοντέρνας φυσικής. Είναι καθηγητής στη Ρώμη από το 1981 (στο πανεπιστήμιο Tor Vergata μέχρι το 1992, και μετά στη Sapienza). Μπορείτε να βρείτε περισσότερες πληροφορίες για το Γεώργιο και τη δουλειά του στη προσωπική του σελιδα.

Εκτός από τη δουλειά του, ο Γεώργιος έχει πολλά άλλα ενδιαφέροντα, μεταξύ των οποίων θέλω να αναφερθώ εδώ στους ελληνικους παραδοσιακούς χορούς!